Day 2.

Fuck maat. Dokter, psycholoog, medicatie. Dit is helemaal niet wat ik ooit gewild heb. Ik wilde gewoon rustig aan mijn gang gaan met waar ik ook mee bezig was. Ik ga jullie niet lastigvallen met alle details, dat doe ik wel in een andere blog. Maar ik zal jullie nu in grote richtlijnen vertellen waar ik op dit moment over lul.

Puber Depressief. Zo noemde ze het. Ja serieus dokters, middlefinger for you. And a big one. Niemand gaat mij depressief noemen zonder een klap te krijgen. Wat knap van me dat ik mezelf heb kunnen inhouden realiseer ik me nu. Maarja, depressief dus. Jankende ouders, en ik zit er een beetje onverschillig bij alsof het me niets uitmaakt. Eigenlijk maakt het me ook niets uit. Dood of leven, who the hell cares.

Maar wat deed ik toen dus op het moment dat me verteld werd dat ik naar een psycholoog moest? Ik deed, NIKS. Ik zat daar maar, voor het eerst in mijn leven te luisteren naar wat ze te zwetsen had. Bang om mijn ouders nog verdrietiger te maken. Kijk, ik ben best een goed kind hoor! Soms.. Whatever.

Next blog binnekort x Ciao. 

Day 1.

Vandaag dus de eerste dag dat ik aan mijn dagboek blog achtig iets werk. Ik ben een beetje bang nog omdat ik natuurlijk niet heel mijn bestaande leven op internet wil zetten. Daarom is vanaf vandaag mijn schuilnaam ''JustAnotherGirl''. Het is simpel. We zijn allemaal hetzelfde, we hebben allemaal dezelfde onzekerheden. En ik ga ze vandaag voor jullie verwoorden.

Wat zou je doen? Een vriendin van me zit gruwelijk in de knoop met haar eigen lichaam. Ze is onzeker en vind zichzelf te dik. Naar mijn mening is ze zo dun als maar kan.. Maar helaas ziet ze dat zelf niet. Ze eet nauwelijks en praat dagelijks over dat ze haar vinger in haar keel wil steken.

 Wat ik zou doen? Meid, laat je lekker gaan. Ik hou je niet tegen, maar onthoud dat jij je eigen leven naar de klote helpt. Niet ik, niet je ouders, niet wie dan ook in je hele omgeving. Als je dat niet wil snappen? Fuck of dan. Ik zal je altijd steunen als je me nodig hebt, maar hou afstand. Je wil niet dat haar drama, jou leven gaat worden. Dat wordt te link, daar word je zelf ook niet beter van. Laat het gewoon lekker gaan en wacht het af. Je weet hoe het zit, degene die het hardste roepen, hebben het kleinste hartje. Ze zetten echt niet door, my opinion.  

A Short Begin.

Weet ik veel waarom ik deze blog begin. Het is eingelijk een beetje een gedwongen gevoel.. Maar ik weet niet zo goed hoe ik het kan uiten. Ik wil mijn gevoelens graag opschrijven. Ik wil dat mensen een kijkje kunnen nemen in andermans leven. Zou je niet graag willen weten hoe iemand anders situaties waarin jij ook in terecht bent gekomen ervaart?

 Stel je voor, die ene leuke jongen die je al jaren lang leuk vind begint tegen je te praten, maar je hebt geen idee wat je moet doen? Lees mijn blog. Niet dat ik heel deskundig ben.. Ik ben gewoon Alweer een tienermeisje dat met dezelfde problemen als jullie zit! Wat als die ene leuke jongen tegen me begint te praten? Ik zal finaal afgaan en mezelf keihard voorschut zetten. Maar Who the hell cares? Misschien vind die ene jongen je juist wel leuk door je stunteligheid.

 Of die ene gemene meidengroep die over je roddelt. Je loopt voorbij en ze kijken je allemaal aan en beginnen te lachen. Wat zou je doen? Weglopen met een rood hoofd? Beginnen te huilen? Wat zou een ander doen? Nou ik zal je vertellen wat ik zou doen, MIDDLEFINGER IN THE AIR. Voor alle haters die je niet accepteren.

 Dus dit is in principe waar mijn blog overgaat. Dagelijkse problemen vanuit mijn oogpunt vertellen.